Akcja VII tomu powieści "Skazaniec" nadal rozgrywa się w ponurych murach wronieckiego więzienia. Z jednej strony Krzysztof Spadło w bardzo obrazowy sposób przedstawia transformację polskiego systemu penitencjarnego, a z drugiej zabiera nas w podróż, wiodącą przez zawiłe meandry ludzkiej natury. [nota wydawcy]

Samotność. O tym parszywym uczuciu mógłbym napisać obszerny poemat, mógłbym wyłuskać tysiące słów, ale i tak nie jestem pewien, czy byłbym w stanie odzwierciedlić trwogę, czającą się za tym określeniem. Doskonale znam każde oblicze samotności. Wiem jak to jest, kiedy zapada zmierzch, a ty nie masz do kogo otworzyć gęby. Siedzisz przy stole, sączysz herbatę, palisz szluga i borykasz się z własnymi myślami. Po chwili orientujesz się, że w tej głuchej ciszy, która jeszcze kilka chwil temu uporczywie dzwoniła w twoich uszach, słyszysz swój własny głos. (…) Zapewne słowa, które za chwilę napiszę, niektórym z was mogą wydać się niedorzeczne lub dziwne, ale wyobraźcie sobie, że kiedy nastała dżdżysta jesień, zacząłem tęsknić za więzieniem. Treść VIII tomu powieści „Skazaniec” o podtytule „Świat u stóp”, stanowi idealne zwieńczenie więziennej epopei. Finalna opowieść cyklu jest podzielona na dwie części. Pierwsza, zawiera historię głównego bohatera, natomiast w drugiej, czytelnicy zostali uraczeni obszernym posłowiem, urozmaiconym bogatą galerią zdjęć. Krzysztof Spadło po raz kolejny udowodnił, że swoją twórczością, reprezentuje kunszt literacki na światowym poziomie. Autor stworzył wybitne dzieło, które zasługuje na honorowe miejsce w historii polskiej literatury. [nota wydawcy]

"Tutaj szybko umiera w człowieku to, co w nim dobre i najlepsze. Życzliwość? Ona budzi się wtedy, kiedy masz jakiś interes. Współczucie? Zapominasz co to takiego. Bezinteresowność w stosunku do bliźniego? Szybko pozbywasz się złudzeń, że coś takiego istnieje. Nie tu. Nie w więzieniu." Po raz trzeci Krzysztof Spadło prowadzi czytelnika przez ponury i bezwzględny świat, który czai się po drugiej stronie więziennych murów. Autor w doskonały sposób obnaża słabości ludzkiej natury, gdzie liczy się tylko chciwość, pożądanie lub podatność na nałogi. W tle opowieści przewijają się echa historycznych wydarzeń i dzięki temu, granica między fikcją a rzeczywistością... przestaje istnieć. [lubimyczytac.pl]

Krzysztof Spadło w wyśmienitym stylu kontynuuje więzienną epopeję. Czwarty tom powieści "Skazaniec" zabiera czytelnika w okrutne i bestialskie czasy II wojny światowej. To opowieść o rzeczywistości zdominowanej przez instynkt przetrwania, o ludzkim sumieniu i poczuciu godności, jak również o tym, że w każdym człowieku drzemie dzikie zwierzę. [empik.com]

Piąty tom nosi podtytuł “Zawsze mnie kochaj”, który nawiązuje do miłości głównego bohatera do swojej ukochanej Agnieszki. Do pięknych czasów, zanim jeszcze został skazany na karę dożywocia. Znacznie się on różni od poprzednich. O ile poprzednie cztery tomy skupiały się głównie na życiu Żabikowskiego w murach wronieckiego więzienia i tylko szczątkowe informacje docierały do nas spoza bramy, to już obecny tom odkrywa wszelkie tajemnice z czasów młodości głównego bohatera, kiedy wiódł radosne życie jeszcze na wolności. Od czasów dzieciństwa, wspólnego dorastania z rówieśnikami, przez pierwszą poważną pracę, gdzie nabył fach, który w więzieniu okazał się pożyteczny, aż po jego wielką miłość – Agnieszkę, o której w poprzednich częściach tak często wspominał gorąco za nią tęskniąc. Zdradza nam swoje tajemnice, którymi nie każdy chciałby się podzielić. To powoduje, że czytelnik jeszcze bardziej zbliża się emocjonalnie do Żabikowskiego. Poznajemy też tę mroczniejszą tajemnicę: powód skazania Stanisława na dożywocie, opisany w szczegółowy sposób. Tego domagali się czytelnicy, którzy przez pierwsze cztery tomy nadal nie wiedzieli, jaka zbrodnia kryła się za jego tak surową karą. Skoro autor odsłonił wszystkie karty, to czy jest szansa pojawienia się kolejnej, szóstej części powieści? Zdecydowanie tak! Wręcz MUSI się pojawić, ponieważ wątek kończy się w tak ważnym momencie, że zaraz po zakończeniu czytania piątego tomu, pozostaje niecierpliwie czekać na rozwinięcie kulminacyjnej akcji. Autorze! To nie fair kończyć tak akcję w najważniejszym momencie i kazać czekać na kolejną część. Akcja opowiadana jest jak zwykle, w pierwszej osobie przez skazanego. Tym razem jednak narracja pochodzi z czasów współczesnych (koniec XX wieku). Czasów, kiedy Żabikowski opowiada historię po opuszczeniu murów więzienia we Wronkach. To pozwala się domyślać, że musiało nastąpić ułaskawienie go, unieważniając karę dożywocia. Pojawia się kolejna tajemnica: jak doszło do tego ułaskawienia? Tego zapewne dowiemy się z kolejnego tomu.